|
Pido poco...
Pido poco, pido bien poca cosa.
Solo poder trabajar como hasta ahora,
respetando el orden que establecen
discretas leyes de antigua procedencia.
Componer versos me llena, me libera.
También leer y algunas otras cosas
del todo banales, del todo cotidianas.
Pido bien poco y aún menos quizá
tendré que pedir cuando los años pongan
oscuros acentos sobre la piel cansada.
Entonces, quizá, solamente escribiendo
tendré bastante. Lo pienso y no me espanta.
Me lo imagino
sin ninguna angustia.
La soledad por toda compañía.
Miquel
Martí i Pol

Demano
poc...
Demano poc, demano poca cosa.
Nomès poder treballar com fins ara,
respectuós amb l´ordre que estableixen
discretes lleis d´antiga procedència.
Compondre versos m´omple, m´allibera.
També llegir i algunes altres coses
del tot banals, del tot quotidianes.
Demano poc, i encara menys tal volta
hauré de demanar quan els anys posin
foscos accents damunt la pell cansada.
Llavors, potser, solament amb escriure
ja en tindré prou. Hi penso i no m´espanta.
M´ho imagino sense gens d´angoixa.
La solitud per tota companyia.
Miquel Martí i Pol
|